تبليغاتX
متافیزیک و حضور در دنیای مجازی

متافیزیک و حضور در دنیای مجازی

یادداشت هایی در ادبیات و فلسفه

فرض عمومی وجود دارد مبنی بر این که صداقت خوب است و خودخواهی بد. مثل خیلی از باورهای ما این هم یکی از احمقانه ترین چیزهایی ست که به خوردمان رفته ست. از کجا فهمیده ایم صداقت خوب است؟ و همین طور از کجا فکر کرده ایم خودخواهی صفت ناپسندی ست؟

صداقت تنها یک وسیله ست برای این که مفاهمه ای شکل بگیرد. ما فرض را بر این می گذاریم که دوستمان در باره ی فلان چیز به ما راست می گوید و بنا بر آن اطلاعات درباره ی آن چیز تصمیم می گیریم. اگر این فرض را نپذیریم (یعنی صادق بودن دوستمان مفروض نباشد) در آن صورت بر مبنای حرف او تصمیم نمی گیریم و قضاوت نمی کنیم. با این اوصاف حتا اگر راست هم بگوید تاثیری در ما ندارد. 

صداقت تنها برای این است که حرف همدیگر را بفهمیم. حالا چه فضیلی در این هست که مثلن به مادرمان راست بگوییم که مشکل جدی در محل کارمان داریم؟ این که او این حرف ما را بفهمد و به عمق بدبختی مان پی ببرد چه حسنی دارد؟ این که ما حرفمان را زده ایم و راحت شده ایم به قیمت این که مادرمان را ناراحت کرده باشیم؟ اگر دروغ بگوییم حتمن عذاب وجدان می گیریم چون آموخته ایم که باید صادق باشیم.

صداقت ما تنها برای ارضای حس خودخواهی ماست و برای این که از حس برتری دستیابی به فضیلتی و تبری از رذیلتی سرشار شویم. همین. به هیچ درد دیگری نمی خورد. 

دروغ گفتن عمومن اعتلایی در روح پدید می آورد که صادق بودنمان در کسری از ثانیه تمام آن اعتلا را به گند می کشد.

     فرستادن به بالاترین : Balatarin به دنباله : Donbaleh جمعه نهم دی 1390ساعت  6:0   مهران مرتضایی |