استیون وینبرگ* فیزیکدان و فیلسوف معاصر امریکایی است که به دلیل تحقیقاتش در باره ی یگانگی نیروهای ضعیف و نیروی الکترو مغناطیس به همراه شلدون گلسشو و محمد عبدالسلام در سال ۱۹۶۸ برنده ی جایزه نوبل شد. در واقع این نظریه تلاشی انقلابی برای فروکاهی تعداد نیروهای بنیادی از چهار نیرو به سه نیرو است. (داشت یادم می رفت که دارم یه پست واسه فلسفه می نویسم و نه فیزیک!)
اما به نظرم نگاه فلسفی وینبرگ به اندازه علم فیزیک او حایز اهمیت است.
او در باره فلسفه ی دین و دین مداری می گوید:
'Religion is an insult to human dignity. With or without it, you'd have good people doing good things and evil people doing bad things, but for good people to do bad things, it takes religion.'
به این معنا که : "دین توهین به شأن انسانی است. آدم هایی هستند که با یا بدون آن، کارهای خوب یا بد انجام می دهند، اما دین آنجایی به کار می آید که آدم های خوب کارهای بد انجام دهند."
فارغ از این که بخواهیم گفته ی او را تایید یا تکذیب کنیم و این که تعجب کنیم چرا ایشان از ۱۹۶۸ تا حالا سنگ نشده اند، نگاه او به خوب بودن آدم هایی که به واسطه دین مداری کارهای بد می کنند، بسیار جالب است. شاید باید تجدید نظر کلی در اعتبار "خوبی و بدی" کرد.
* استیون وینبرگ هم مثل اغلب دانشمندان جهان آتئیست است. بنابر این چنان چه بخواهیم درباره ی این نظر بحث کنیم با منظری برون دینی باید به آن نگاه کنیم.
فارغ از این که بخواهیم گفته ی او را تایید یا تکذیب کنیم و این که تعجب کنیم چرا ایشان از ۱۹۶۸ تا حالا سنگ نشده اند، نگاه او به خوب بودن آدم هایی که به واسطه دین مداری کارهای بد می کنند، بسیار جالب است. شاید باید تجدید نظر کلی در اعتبار "خوبی و بدی" کرد.
* استیون وینبرگ هم مثل اغلب دانشمندان جهان آتئیست است. بنابر این چنان چه بخواهیم درباره ی این نظر بحث کنیم با منظری برون دینی باید به آن نگاه کنیم.
