متافیزیک و حضور در دنیای مجازی

کنی آرکانا دخترک دوست داشتنی آرژانتینی تبار اهل مارسی حالا آبروی موزیک رپ فرانسه است. توی وب سایت شخصی اش پرچم آرژانتین بالای منوهاست.  اساسن  اگر قرار نبود مردم دنبا این طوری مثل محتویات یک کنسرو مخلوط میوه که دست های خداگونه ی مدرنیسم افسار گسیخته ی قرن بیستم آن را به شدت تکانده، در هم قاطی شوند، اصلن محلی از اعراب برای هیپ هاپ وجود نداشت. دنیا به شدت و سرعت در حال ساخت فرهنگ جهانی است. اگر تا دیروز چیزی شنیده بودیم از آشوب های دانشجویی فرانسه در دهه ی شصت حالا بچه های کمپین های مختلف خط به خط مبارزه در دنیا را حفظ اند.
مهاجرت چیز عجیبی است. یک روز که با احمد داشتیم از کنار کارناوال کشورهای مختلف توی هایدپارک رد می شدیم در آمد و گفت:"رابینسون کروزوئه توی جزیره اش بیشتر با دنیا ارتباط داشت تا ما در ایران". گمانم راست می گفت. به هر حال همین ارتباط باعث می شود که شکل درگیری های مردم تغییر کند. مردم زبان هایی غیر از زبان خودشان را می فهمند و دغدغه هایشان تغییر می کند. عصبان در برابر نظمی که صاحبان قدرت در پی ساخت آن هستند اولین واکنش پسامدرن همین در آمیختن روزگار مدرن است. کنی هم یکی مثل ماست. دختری بیست و شش ساله با زیبایی لاتینی که سر از جنوب فرانسه در آورده، پرتاب شده به آغوش مام اندیشه های ساختارشکنانه. طبعن تم موزیک هایش هم متفاوت با موزیک سیاه های امریکایی است. بزرگ تر می اندیشد و شعرهایش مشحون از تعابیری است که ذهنیت ابرانی ما را در باره طبقات اجتماعی تغییر می دهد. قرار نبود اصلن بشناسمش. خوش شانس بودم. ژان باتیست هم از جایی در جنوب فرانسه بلند شده بود انر انر آمده بود این ور دنیا تا تحویل سال نوی 2008 بطری آب جویش توهیزش را دستش بگیرد و آتش بازی دارلینگ هاربر را تماشا کند. صحبتمان که گل کرد سراغ موزیک فرانسوی را ازش گرفتم و او هم کنی آرکانا را معرفی کرد و اخیرن دوستی در یک سایت اینترنتی نوشته بود که فرانسه رپ بردار نیست. یادم به ژان باتیست  افتاد که گاهی این موزیک ها را زمزمه می کرد. فکر کردم شاید بد نباشد ذهنیتتان را درباره ی این موزیک عشقولانه های سانتی مانتال فرانسوی و تناسب مفاهیم طبقه ی اطلاعاتی پست مدرن و طبقات اقتصادی مدرن مارکسی تغییر دهم. ترانه ی فوق العاده را برایتان می گذارم. 

ترانه ی La Rage du Peuple که به معنای خشم مردم است.

متن را در ادامه ی مطلب گذاشته ام. شعر فوق العاده ای است. اگر وقت کردم  همین روزها ترجمه اش را هم می گذارم. فقط همین قدر بگویم که شعر دامن نخست وزیر فرانسه زا هم گرفته و واژه ی انشاالله هم در متن آمده (اگر تو ایران اتفاق می افتاد احتمالن خشتکش را روی صورتش برقع می کردند )

"قلبم را از زنجیر برهان" ترانه ای از روزهای طلایی دهه ی شصت (دهه ی ۴۰شمسی ) است. روزهایی که ما فروغ داشتیم و نصرت کسمنلی جوان بود و شاملو هم. نوشین تیاتر می ساخت و هنرمان داشت پوست می انداخت و آن طرف آب ها باب دیلان بود و بیتل ها، جان اشتاین بک، محمد علی کلی، پله و  کثیری نام بزرگ دیگر. این که آن روز ها را ندیدم حسرتی ابدی برایم خواهد بود. بگذریم.
داشتم از "قلبم را از زنجیر برهان" می گفتم. این ترانه را بابی شارپ نوشت. با زبانی عامیانه و  تشبیه های شجاعانه برای زمان خودش. آن وقت ها  اساسی معتاد بود و آن را به قیمت ۵۰ دلار فروخت! (البته بعدن ها با شکایت و شکایت کشی حقش را گرفت). سال ۱۹۶۱ ترانه با صدای ری چارلز به سرعت گل کرد. حتمن یادتان هست که سیاه های اون سال ها داشتم موزیک رو قبضه می کردن و ری چارلز یکی از همان یلان بود.
سال ۱۹۸۷ وقتی من کودکی ام داشت زیر بمب و شعار و صف های طولانی ارزاق کوپنی و غم هم کلاسی های کشته شده زیر آوار مدرسه دود می شد، غربی ها فرصت آن را داشتند که اجرای دوباره ی بی نظیری را با صدای جو کاکر  بشنوند.
در این ساکسیفون فوق العاده ی کلارنس کلمونس صدای مردانه ی خسته ی کاکر را همراهی می کرد. حالا این روزها با بیست سال تاخیر من هم فرصت آن را پیدا کردم تا مثل تمام آدم های دنیا از آن لذت ببرم صدقه سر رادیو وگا که برنامه دارد از بهترن های دهه ۷۰ و ۸۰ برای تجدید خاطره پیرمردایشان و لابد ماهایی زود پیر می شویم در آن مرز پرگهر. ویدیو اش را می گذارم این جا تا این لذت این زیبایی را با شما هم شریک شده باشم.
کل این پست به خاطر صحبت های دوستانم (هیچ، آهو، مهیار، کیا، نویدی، ...) در دنباله به وجود آمد و من می خواستم ترانه ای بفرستم برای تغییر جو. یاد این ترانه آمدم و ظاهرن جو موسیقی من را گرفت که این همه نوشتم.
امیدوارم لذت ببرید.

(به دوستانم در دنباله هیچ، کیا، مهیار، آهو، نویدی، ذوالفقار، فیضیه، ایران شهر، یاکاموز، فرهاد، اگری فونت، رودرانر، آراز، دوپروگرامنت، باربد، پرزغین و روژین)

متن و ترجمه ی ترانه را می توانید در ادامه ی مطلب بخوانید.b