چندین روز از مرگ اکبر رادی گذشته است. تا الان بارها می خواستم پستی به یادش بنویسم اما دستم به نوشتن نمی رفت. راستش کم کم دارم دچار افسردگی می شوم از سوگ نامه نوشتن برای کسانی که دوستشان دارم. رادی را فقط چند دفعه خیلی کوتاه و مختصر دیده بودم، آخرین بارش در مراسم اهدای جایزه رادی بود.
حتا امکان رفتن برای خداحافظی با مرد بزرگ ادبیات نمایشی کشورم را نداشتم.
راستی چرا در طی ۷ سال حضورم در دانشکده ی هنر دانشگاه تهران هیچ وقت نشد رادی سر کلاسمان بیاید و ما حرف هایش را بشنویم؟
راستی بیضایی را هم هرگز در دپارتمان تاتر دانشگاه تهران ندیدم.
حتا امکان رفتن برای خداحافظی با مرد بزرگ ادبیات نمایشی کشورم را نداشتم.
راستی چرا در طی ۷ سال حضورم در دانشکده ی هنر دانشگاه تهران هیچ وقت نشد رادی سر کلاسمان بیاید و ما حرف هایش را بشنویم؟
راستی بیضایی را هم هرگز در دپارتمان تاتر دانشگاه تهران ندیدم.
ادامه مطلب
  سه شنبه هجدهم دی 1386ساعت 23:3  مهران مرتضایی
|


