پ.ن. این بلاگ پیشانی نوشتی داشت این چنین: "یادداشت هایی در ادبیات و فلسفه". شاید از سر تبختر بود کودکانه که آدم روزهای جوانی دچارش می شود، از آن دست توهمات که خیال می کنی که همه ی دنیا مشکلی دارد و این مشکل کلیدی دارد که در دست توست. (این را دوست نازنینی چند سال پیش در جلسه ای ادبی در واکنش به شعر تمام شعار یکی از اعضا گفت و حالا من از او می دزدم).
لیلا حرف خوبی زد یک بار که حالا خودش هم یادش نیست، اما به نظرم بدجوری راست بود. گفت احمقانه است که در هر جایی تلاش می کنی تا هویتی علمی از خودت بروز دهی، شخصیت علمی تو در آکادمی معنا پیدا می کند، بیرون از آن تظاهری این چنینی احمقانه است. (نقل به مضمون)
الان که فکرش را می کنم می بینم در آکادمی هم چیزی نشدم، دلیلی ندارد در ادبیات و فلسفه ژست بگیرم برای دو سه دوست عزیزی که بلاگم را پی می گیرند. برای همین و پیرو آن چه دوستان گفتند و شرحش رفت آن پیشانی نوشت پاک شد.
